— Биринчи маошингизни нимага сарфлагансиз?
— Оиламнинг сув, интернет ва электр энергияси бўйича тўловларини тўладим. Кофе сотиб олдим — бу менинг ожизлигим — ва уйда етишмаётган баъзи озиқ-овқат маҳсулотларини олдим. Мен ҳамиша пулларни оқилона тақсимлашни ва жамғаришни билардим.
12 ёшимда бобом пиёнистага айланиб қолди. У ишни қолдирадиган, мижозларини йўқотадиган бўлди... Бу кундалик ҳаётимизга таъсир қилди. Баъзида бувим унинг қаердалигини билмасди ва мен уни қидириб топишимга тўғри келарди. Бу нарса унинг вафотига қадар, яъни 21 ёшимгача давом этди.
Футбол мен учун ҳамиша шунчаки ўйиндан кўпроқ нарса бўлган. Отам Португалияга психология ва социологияни ўрганиш учун кетиб қолганини, онам эса фаррош бўлиб ишлаганини ҳисобга олсак, мен, айтиш мумкин бўлса, "уйнинг эркаги"га айландим. Овқат топиши керак бўлган одамга. Эсимда, бизда мутлақо ҳеч нарса қолмаганда, бувим супермаркетга ўзининг олтин тақинчоқларини гаров сифатида қолдиришига тўғри келарди. Оғир дамлар бўлган, лекин мен ҳеч нарсага муҳтожлик сезмаганман, — деди "Коло-Коло" ўйинчиси.
