"Авваламбор, инсонда кучли хоҳиш ва умид бўлиши керак, деб ўйлайман. Чунки Ўзбекистонда Жаҳон чемпионатининг саралаш ўйинлари бўлиб ўтаётганида, биз ҳам машғулотлардан сўнг Олимпия захиралари коллежидан болалар билан тўпланиб, югуриб келар эдик. Билетлар сотиб олиб, киритмаса дарвозаларнинг тагидан қочиб, қандайдир йўллар билан стадионга кирардик. Ичкарига кириб олганимиздан сўнг, ўйинни томоша қилиб ўтирардик. Стадиондаги муҳит жуда юқори ва ажойиб бўларди.
Ёшлигимдан мураббийларим менга: "Майдонга шунчаки ўйин кўргани бормаслик керак. Футболчининг бутсасини, формасини ёки соч турмагини эмас, балки ўзингнинг позициянгдаги ўйинчи қандай ҳаракат қилаётганини кузатиш керак. Эртага ўзинг шу майдонга тушиб қолсанг, қандай ўйнайсан?" – деб таъкидлашарди. Шу гапларни хаёлимдан ўтказиб, ўйинни диққат билан кузатиб ўтирардим. Баъзида хаёлим чалғиб кетса ҳам, яна эътиборимни ўйинга қаратардим.
Менимча, энг асосийси – умид қилиш ва ўзига ишониш. "Бир кун келиб шу ерда ўйнайман", – деб мақсад қўйиш керак. "Балки ўйнаб қоларман", – деган иккиланиш билан ҳеч нарсага эришиб бўлмайди. Агар чин дилдан ишонса ва ўз устида ишласа, ҳаммада имконият бор. Ҳозирги кунда ёшларга етарлича имкониятлар берилмоқда. Ўз жойида ўзини кўрсата олса, албатта, босқичма-босқич ўсиб боради, деб ўйлайман", деди 19 ёшли футболчи.
Тўлиқ интервьюни YouTube саҳифамизда томоша қилинг:
