—Тошкентга фақат ғалаба учун келгандик, — деди Вячеслав Шевченко. — Ўзбекистонда учинчи мавсум тўп тепяпман. Аммо илк маротаба бундай юқори даражадаги иссиқ ҳарорат остида ўйнашимга тўғри келди. Адашмасам, ҳаво ҳарорати +35 - +40 даража эди. Бунақа иссиқда нафақат футбол ўйнаш, балки ўйинни томоша қилиш ҳам ҳар бир кишидан ўзига яраша куч ва сабр талаб этади. Шу боис, ўйин суръати у қадар юқори бўлмади. Рақибимиз “Бунёдкор” ҳам, жамоадошларим ҳам кутилганидек футбол намойиш эта олишмади.
Уйга камида бир очко билан қайтишимиз ҳам мумкин эди. Афсуски, охирги дақиқаларгача ўйинни бир текис ўтказа олмаганимиз қимматга тушди. Энди бор эътиборимизни навбатдаги баҳсга қаратамиз. Тошкентда бизни қўллаб-қувватлаган кўп сонли навоийлик мухлисларга раҳмат айтамиз.
“Қизилқум” ПФК Матбуот хизмати.
Уйга камида бир очко билан қайтишимиз ҳам мумкин эди. Афсуски, охирги дақиқаларгача ўйинни бир текис ўтказа олмаганимиз қимматга тушди. Энди бор эътиборимизни навбатдаги баҳсга қаратамиз. Тошкентда бизни қўллаб-қувватлаган кўп сонли навоийлик мухлисларга раҳмат айтамиз.
“Қизилқум” ПФК Матбуот хизмати.
