Бу йил Про лигада дебют қилган “Каттақўрғон” янги мавсум олдидан жиддий мақсадлар билан иш бошлади. Қишки йиғинлар давомида таркиб Суперлигада тажриба орттирган ва ўз номига эга футболчилар билан кучайтирилди. Мураббийлар штабига маҳаллий мутахассис Ёрқин Назаров жалб қилинди. Жаъфар Ирисметов техник директор лавозимида ишга киришди. Клуб раҳбарияти жамоа олдига аниқ вазифа — элита дивизионига чиқиш мақсадини қўйган.
Айнан шу жараёнда “Каттақўрғон” штабига яна бир қизиқарли ва тажрибали мутахассис келиб қўшилди. Бу — италиялик жисмоний тайёргарлик мураббийи Алессандро Сарокко. Балки унинг номи кенг жамоатчиликка у қадар таниш эмасдир. Чунки у фаолияти давомида кўпроқ сояда ишлаган, катта футболнинг кўринмас, аммо муҳим қисми ҳисобланган жисмоний тайёргарлик йўналишида меҳнат қилган мутахассислар тоифасига киради.
Бироқ унинг босиб ўтган йўлига назар ташласангиз, Сарокко футбол оламида жуда катта муҳитни кўрган инсон эканини англаш қийин эмас. 64 ёшли мутахассиснинг профессионал фаолияти 1985 йилда Неаполда бошланган. Бу эса Италия футболи учун ўзига хос романтик ва афсонавий давр эди. Айнан ўша йилларда Диего Армандо Марадона “Наполи”ни бутун Европага танитаётган, Неаполь шаҳри эса футбол билан нафас олаётган эди. У ўз интервьюсида бу борада қуйидагича фикрларни билдирган.
— Сиз ўз фаолиятингизни Неаполда бошлагансиз...
— Аввалига жисмоний тарбия ўқитувчиси сифатида иш бошладим. Кейин Италия футбол федерациясининг профессионал жисмоний тайёргарлик мураббийлари учун мўлжалланган курсларида таҳсил олдим. Шундан сўнг Франциянинг Лион шаҳридаги Клод Бернар университетида ўқиб, Европа спорт фитнеси мураббийи дипломини қўлга киритдим. Ўшандан бери фаолиятим футбол билан боғлиқ бўлиб келмоқда. Италияда 17 йил давомида ўз спорт залим ҳам бўлган. Айтганингиздек, профессионал фаолиятим 1985 йилда “Наполи”нинг “Примавера” жамоасида бошланган.
У ерда икки мураббий қўл остида ишлаганман — Жанкарло Морроне ва Анжело Сормани. Баъзан мени “Наполи”нинг асосий жамоасига айрим футболчиларнинг тикланиш жараёнларида ишлаш учун чақиришарди. Шу тариқа Барони, Франчини, Де Наполи, Силенци ва Галли каби футболчилар билан ишлаш имкониятига эга бўлдим. Неаполдаги фаолиятимдан кейин аввал Асколи, Сиена, кейин эса Фоджа шаҳарларига кўчиб ўтдим.
— Сиз Каннаваро билан “Наполи” ёшлар жамоасида ишлагансиз. Кейинчалик дунёнинг энг яхши ҳимоячиларидан бирига айланган футболчи ўша пайтларда қандай инсон эди?
— Ўша вақтда у 17 ёшда эди. Икки-уч йилдан кейин Марчелло Липпи “Наполи”га келгач, уни асосий жамоага олиб чиқди. Каннаваро яхши ўйин кўрсатди ва кейинчалик “Парма”га ўтди. У ёшлигиданоқ иқтидорли, профессионал ҳимоячи эди. Лекин ўша пайтда унинг келажакда буюк футболчи, Италия терма жамоаси сардори бўлишини тасаввур қилмагандим. Чунки иқтидордан ташқари омад ҳам жуда муҳим.
Масалан, жуда кучли футболчи бўлишингиз мумкин, аммо жароҳат туфайли фаолиятингиз бутунлай ўзгариб кетиши мумкин. Мен Чиро Карузо деган футболчини билардим. Балки у Каннавародан ҳам кучлироқ эди, аммо оғир жароҳат олди ва фаолияти кутилгандек давом этмади.
— Марадона “Наполи”нинг асосий жамоасида ўйнарди, сиз эса “Примавера”да эдингиз...
— Ҳа, у жамоанинг ҳақиқий юлдузи эди. Уни кузатиш орқалиёқ жуда кўп нарса ўрганиш мумкин эди. Лекин у “Наполи”да ёлғиз эмасди. У билан бирга Карека, Жордано, Карневале, Алемао каби буюк футболчилар ҳам тўп суришган.
Мен “Наполи” спорт марказида яшардим. Асосий жамоа футболчилари билан бирга тушлик қилардик, шунинг учун Марадона билан ҳам бир неча бор суҳбатлашиш имконияти бўлган. У мен учратган энг яхши инсонлардан бири эди. Кўплаб дўстларига ёрдам берган, доимо мулоқотга тайёр инсон бўлган. Шунчалик машҳур ва севимли бўлишига қарамай, ўзини оддий инсон каби тутарди.
— Неаполдан кейинги фаолиятингиз қандай давом этди?
— Асколи ва Сиенада уч йил ишладим. Ўша вақтда у ерда яшаб, ўз спорт залимни бошқарардим. Кейин Фоджага йўл олдим. Шундан сўнг Эроннинг “Сайпа” клубидан таклиф олдим. Шу билан бир вақтда Франциядаги курсларда ҳам қатнашдим.
Эрондан кейин Бирлашган Араб Амирликларига йўл олдим ва Абу-Дабидаги “Ал-Жазира” клубида ишладим. Кейин эса Швейцария чемпионатида қатнашган Лихтенштейннинг “Вадуц” клубига бордим. Сўнг Италияга қайтиб, “Луккезе” ва “Фрозиноне” клубларида ишладим.
Сўнгги йилларда Саррокко “Ал-Айн” клуби мураббийлар штабида фаолият юритди ва Сергей Ребров ҳамда Эрнан Креспо каби мутахассислар билан бирга ишлади. 2024 йилда клуб Осиёнинг энг нуфузли клуб мусобақаси ҳисобланган ОЧЛ — Осиё Чемпионлар лигасида ғолиб чиқди.
